Fizičari su po prvi put primijetili da se „rupe“ u svjetlosti, poznate kao fazni singulariteti ili optički vrtlozi, mogu kretati brže od same svjetlosti. Ovo ne krši teoriju relativnosti jer vrtlozi ne nose masu, energiju niti informacije, a njihovo kretanje zasniva se na geometriji talasnog obrasca. Istraživači su koristili specijalizovani elektronski mikroskop velike brzine kako bi snimili kretanje vrtloga u heksagonalnom bor-nitridu.
Eksperiment je ponovljen mnogo puta, a spajanjem stotina slika kreiran je tajmlaps snimak vrtloga koji su jurili jedan prema drugom i poništavali se, dostižući superluminalne brzine. Ovo otkriće pruža moćan tehnološki alat za mapiranje kretanja na nanorazmjeri i moglo bi pomoći u prevazilaženju ograničenja elektronske mikroskopije, omogućavajući proučavanje skrivenih procesa u fizici, hemiji i biologiji.