Kleopatra VII je od samog početka vladavine koristila religiju kao moćno političko sredstvo. Već 51. godine pre nove ere, kao 18-godišnja kraljica, učestvovala je u ceremoniji sahrane svetog bika Buhisa i predstavljena titulom "Boginja koja voli oca". Kao pripadnica dinastije Ptolemejevića, morala je da poveže grčko poreklo sa egipatskom tradicijom božanskog legitimiteta faraona.
Postepeno je izgradila posebno snažnu vezu sa kultom boginje Izide, koja je simbolizovala majčinstvo, zaštitu i kraljevsku vlast. Nakon rođenja sina Cezariona sa Julijem Cezarom, sebe je predstavljala kao Izidu, a sina kao Horusa. Svoju božansku sliku prilagođavala je publici, pa je pred Markom Antonijem nastupila kao Afrodita, a u Aleksandriji kao "Nova Izida", čime je ojačala svoj politički identitet u periodu rimskog uticaja.