Na Odjeljenju za intenzivnu njegu banjalučkog porodilišta od 22. maja do 19. juna 1992. godine preminulo je 12 prijevremeno rođenih beba. One bi imale šansu da prežive da su dobile kiseonik u bolnici ili da su transportovane u Beograd. Prvi apel za pomoć upućen je 21. maja, a zaposleni su pokušali da medicinski kiseonik nadomjeste industrijskim, koji nije bio sterilan.
Prva kriza sa kiseonikom riješena je posredstvom Crvenog krsta i UN-a, kada je početkom juna dopremljeno 180 boca kiseonika, ali je pomoć bila kratkoročna. Za tragediju su bili odgovorni oni koji su mogli da pomognu, a nisu, prije svega generalni sekretar UN Butros Butros Gali i Savjet bezbjednosti UN, koji nisu izdali dozvolu za humanitarni let sa kiseonikom.